MaureenBirney's Blog

Uitgebloeide katjes

maureen — Sat, 05 Feb 2011 15:58:26 +0000

Ze zei het tegen mij op zeer stellige toon. Ze heeft het zo’n 10 jaar geleden besloten. “Wanneer ik 70 jaar word, dan vind ik het genoeg. Dan houd ik er mee op. Dan is het mooi geweest.”

Ze heeft het meegemaakt met de man die vele jaren ouder was dan zij. Ze hield van hem, ook al was hij eigenlijk helemaal niet die droomprins waar ze op had gehoopt. Hij was een vaderfiguur en zorgde goed voor haar. Maar hij takelde af en dat vond ze verschrikkelijk om mee te maken. Hij had Alzheimer, ging rare dingen zeggen en herkende haar op het laatst niet meer. Er was niets meer over van die man waar ze tegenop had gekeken.

Nee, dat zou haar niet overkomen. Geen ziektes, geen mentale aftakeling. Zeker geen totale afhankelijkheid van zorg. Waarom er niet mee stoppen juist als het nog goed is? Het is goed zo. Niemand hoeft het te proberen om het uit haar hoofd te praten. Haar besluit staat vast. Dit jaar wordt zij 70 op 14 mei.

Gearchiveerd onder:alledaags, storytelling Tagged: alledaags, euthanasie, uitgebloeid

Vissen

maureen — Sat, 26 Dec 2009 11:33:25 +0000

In afwachting van mijn bestelling bij de afhaalchinees schuif ik op de lange bank met uitzicht op het aquarium. “Mooi he, die vissen?” zegt de man naast mij. Ik knik en vertel hem dat elke Chinees in zijn zaak een aquarium heeft. Hij gelooft dat het zakelijk geluk brengt. Mijn vader -half Chinees/half Indonesisch- had vroeger ook altijd een aquarium, maar ik weet niet of dat ook zakelijk geluk moest brengen. Ik herken dezelfde vissen in dit aquarium; maanvissen en een school fluoriserende tetra visjes. De man begint mij enthousiast te vertellen, dat hij als kind in Indonesië is opgegroeid en dat hij daar mooie herinneringen aan heeft. Hij ging altijd met zijn vriendjes vissen in de kalie, de rivier. Ze liepen op blote voeten en waren de hele dag buiten. Thuis werd hij verzorgd door de baboe en de kokki, net als mijn vader. Zijn ouders zag hij amper. Vreselijk was het, toen hij met hen naar Nederland moest vertrekken. Hij kreeg een totaal ander leven en heeft zich nooit meer zo gelukkig gevoeld als in zijn jongensjaren. De laatste 12 jaar heeft hij gewerkt aan zijn boot Die is nu bijna klaar. Het was altijd een droom om de wereld rond te varen. Maar het heeft te lang geduurd. Hij is nu 63 jaar en heeft er niet meer de energie voor. Hij zucht, knoopt zijn jas dicht en moppert over het koude weer in Nederland. “Eén rijst met vis!” Ik sta op, schud de man de hand en haal mijn portie op bij de balie.”Eén bamie met kipsaté!” Ook hij staat op. “Salamat Makan!” roept hij en we gaan ieder een andere kant uit, naar onze warme kacheltjes.

Geplaatst onder alledaags Tagged: afhaalchinees, alledaags, vissen

Mister Mu; het uur van de waarheid

maureen — Sat, 17 Oct 2009 17:44:07 +0000

We spreken af in een cafeetje bij hem om de hoek. Hij is die ochtend teruggekomen en zit nog volop in de jetlag. Zijn ogen zijn glazig en schieten heen en weer. Hij blijft herhalen, dat het allemaal heel aardige mensen zijn. Hij wordt heel hartelijk ontvangen. In het huis is geen plaats, omdat de hele familie aanwezig is voor de verloving van haar dochter. Er is was een goed hotel geregeld en achteraf blijkt het ook nog eens voor het grootste deel betaald te zijn. Hij levert al zijn plannen in, zij werpt er een vluchtige blik op en belooft er later op terugkomen. Dat kent hij van haar. Gezicht vlak, geen enkele emotie of mening valt ervan af te lezen. Zij gaat het eerst bespreken met haar dochter die marketing heeft gestudeerd en met haar man die doorgewinterde businessman is. Er volgen 3 weken, waarin veel gegeten wordt in de meest luxe restaurants en hotels. Mu mag zelf niet betalen en geniet met volle teugen. Hij is eigenlijk wel blij dat hij in een hotel zit en niet in haar huis, want dat geeft hem veel bewegingsvrijheid. Hij legt nieuwe contacten onder meer met een galerie waar hij veel verwantschap ontdekt met zijn eigen werk. Hij wordt meegevoerd in de wereld van de rijke dames, die stuk voor stuk een flink kapitaal wisten op te bouwen en nu een beetje verveeld rondhangen. Maar het kapitaal mag natuurlijk altijd ietsje meer zijn. De kinderen moeten goed verzorgd blijven tot op hun oude dag en je weet maar nooit of er ook hier een crisis uitbreekt. Mu kijkt zijn ogen uit en leert veel van dit verblijf over de mentaliteit en de besloten wereld van de rijke Taiwanees. Maar het uur van de waarheid nadert en op de laatste dag heeft hij dan eindelik het gesprek waar hij op heeft zitten wachten. Krijgt hij het contract waar hij eigenlijk vanuit ging? Woont hij vanaf volgend jaar in Taiwan? Zijn de plannen goed ontvangen? Het antwoord is nee. Zij wil geen investering doen, kan hem ook geen baan aanbieden voor een jaar. De plannen zijn te wild, te weinig uitgewerkt, de investeringen te hoog. Mister Mu gaat terug naar Nederland. Maar het zijn wel hele lieve mensen en hij is heel gastvrij onthaald. Hij heeft nog nooit zo weinig uitgegeven aan een vakantie en zo luxe geleefd. Hij bestelt nog een glas wijn en wrijft nog over zijn hoofd. Ik zie dat zijn grijze krullende haartjes weer tevoorschijnkomen en het zwartgeverfde uitgroeit. Morgen weer aan het werk en toch maar vragen of zijn ontslagaanvraag ingetrokken kan worden.

(wordt vervolgd)

Geplaatst onder storytelling

Mister Mu; naar Taiwan

maureen — Mon, 21 Sep 2009 21:27:51 +0000

Chinezen meten zichzelf graag westerse namen aan, vooral namen met een Engelse klank. Dat vinden ze handig communiceren. Andersom doen ze dat ook. Westerlingen krijgen Chinese namen, wanneer ze de persoon in kwestie beter leren kennen. Mu betekent hout en is een afgeleide van zijn achternaam. Hij kwam in China terecht vanwege zijn werk (importeren) en kreeg zodoende een band met de fabriekseigenaar en diens vrouw. Mu is niet alleen een toegewijd werknemer, in zijn vrije tijd is hij nog altijd de beeldend kunstenaar, die ooit de Rietveld heeft gedaan. Het schilderen, tekenen en fotograferen heeft hij nooit losgelaten. Dankzij de zakelijke trips naar China raakte hij steeds meer in vervoering van het land en de bewoners. Het werd zijn thema. Hij portretteert Chinese meisjes, ontwerpt een variant op de China Daily en weet tal van andere observaties van dat land om te zetten in allerlei vormen van kunst. De vrouw van de fabriekseigenaar ziet wel brood in zijn verzinsels. Samen hebben ze al verschillende keren rond de tafel gezeten (met heel veel eten natuurlijk) om te kijken hoe zijn ideeën verkoopbare producten of diensten kunnen opleveren. Zij heeft aangeboden om hem naar haar verblijf in Taiwan te halen en met haar samen ideeën uit te werken. Mu hoeft er niet lang over na te denken. Hij is al een tijd gescheiden, zijn dochters zijn groot en het vaderschap zit er zo’n beetje op in deze leeftijdsfase. De één woont al zelfstandig en de ander bijna (nu nog bij moeder). Het werk doet hij ook al meer dan 25 jaar. Wat let hem om nog een keer het roer om te gooien? Dus hij zegt zijn werk op, verhuurt zijn huis, verft zijn haar donkerbruin om de grijze haren te maskeren en vertrekt. Nu gaat hij voor 3 weken en dat voelt als een toelatingsexamen. Hij heeft al zijn ontwerpen bij zich en cadeaus voor de hele familie. En als het nu allemaal goed loopt vertrekt hij over 3 maanden voorgoed….. (wordt vervolgd)

Geplaatst onder alledaags, storytelling Tagged: chinese naam, ontwerpen, vertrekken, westerse naam

Sie China

maureen — Tue, 28 Jul 2009 12:59:06 +0000

Ik ben een nieuw weblog begonnen Sie China, met allerlei wetenswaardigheden, verhalen en reis naar China.
Kijk op http://siechina.wordpress.com

Geplaatst onder Uncategorized Tagged: china, chinablog, chinareis, weblog china

Wildplassen

maureen — Thu, 09 Jul 2009 08:56:48 +0000

Dat deze dag de laatste dag zou zijn dat zij samen waren, konden zij in de verste verte niet vermoeden. Zij deelden al jaren lief en leed. Brachten altijd samen de nacht door, sloegen geen maaltijd over zonder elkaar en hadden zelden conflicten, ook al konden ze flink van mening verschillen. Ze deelden hun biertjes en verdedigden elkaar als er problemen waren of wanneer zij weggejaagd werden. Het dakloze bestaan in Nederland had deze twee maten met elkaar verbonden en daardoor was het leven een stuk verdraagzamer geworden. Ze wisten de instanties te vinden waar een maaltijd gescoord kon worden en de vervuilde kleding ingeruild kon worden voor schone. Dankzij de mondharmonica van Paul schaarden ze dagelijks wat geld bij elkaar voor het nodige bier. Nu het zomer is, is het leven een stuk makkelijker. Je hebt minder nodig om het warm te hebben en dat scheelt een hoop gedoe met spullen verstoppen in de bosjes. De kunst is alleen om het droog te houden ‘s nachts. Wel zijn de nachten kort, de vogels vroeg wakker en de muggen talrijk. Hoe langer de zomer duurt hoe vermoeider hun blikken. De biertjes hakken erin en de korte slaap is diep. Vlakbij de Hortus Botanicus hebben zij hun ideale zomerverblijf gevonden. Het is er rustig, er is veel groen en in de nabije vaart is het aangenaam pissen. Peter wordt deze ochtend wakker zonder Paul. Hij meent zich te herinneren dat hij hem nog heeft horen roepen, maar de slaap was diep. Hij zei het nog, toen ze voor het eerst aan de waterkant samen stonden te pissen en hadden besloten hier de zomer door te brengen. “Als je hier in valt, zie er dan maar uit te komen.” En ze hadden gelachen bij die absurde gedachte.

Geplaatst onder alledaags, storytelling Tagged: dakloos, hortus botanicus, piseen, slaap, wildplassen, zomer

Daklozendag 2009

maureen — Fri, 03 Jul 2009 09:10:28 +0000

Geplaatst onder photography Tagged: foto's

Schoonheid

maureen — Mon, 29 Jun 2009 15:08:35 +0000

Zij is 80 jaar, hartpatiënt en voelt zich de ene dag beter dan de andere. Maar vandaag is het beautydag. Dan gaat ze zichzelf extra goed verzorgen. Teiltje met een voetenbad, die de harde kalknagels verzachten, waardoor ze geknipt kunnen worden. De grijze haren dan toch nog maar een keer blonderen, want grijs, dat maakt zo oud en dat wil ze niet. Eigenlijk moet ze naar de kapper, maar ja de AOW is laag, de huur hoog en eigenlijk is zij aan het sparen voor een nieuw gebit. Ach, wat had ze vroeger mooie tanden! Op het moment dat ze de schaar in haar eigen haar zet, bel ik aan. Daar was zij niet op voorbereid! Maar ik ben van harte welkom en misschien kan ik helpen, want ze kan toch slecht bij de achterkant. Ik meet mij de rol van kapster aan en knip het dunne haar. O, daar is zij blij mee. Het lijkt wel of ze echt bij een kapper is geweest. Nog een beetje gel erin, dan lijkt het wat voller. Verven doet ze dan wel een andere dag, want ja, zie ik het niet? Ze wordt toch echt al een beetje grijs! Ze gaat rustig verder met haar beautybehandeling en in de weer met tubetjes en potjes en ik trek mij terug met een kopje thee. Als ze klaar is in de badkamer komt het aankleden. Ze wringt zich met moeite in allerlei bochten om zich in de panty te hijsen. Silk stockings heette dat vroeger, toppunt van vrouwelijkheid vooral met jarretels. Vrouwonvriendelijke benauwde rotdingen, waar je huid van uitdroogt! Ze heeft voor het eerst sinds maanden weer eens een truitje gekocht en kiest in bijpassende kleur haar rok uit. “Ach het is allemaal te wijd geworden. Het lijkt wel of ik steeds meer krimp!” en ze bekijkt zichzelf met een weemoedige blik in de spiegel. Dan komt de laatste fase. De gezichtsmake-up. Ze poedert zichzelf en knijpt in haar wangen om de roze blosjes van weleer terug te toveren en schiet in de lach wanneer ze zich bespioneerd weet. Met een potloodje schetst ze een vaag lijntje waar eens haar wekbrauwen zaten en trekt ze verbaasd op. Dan de kroon op het werk, de rode lippenstift! Dezelfde kleur die ze al meer dan 60 jaar draagt, alsof er nooit iets verandert. En dan doet ze, wat we allemaal zouden moeten doen. Ze kijkt naar haar spiegelbeeld en glimlacht naar zichzelf. Een goedkeurende glimlach. Een glimlach die de ogen doet twinkelen. Ja, ze is mooi vandaag!

Geplaatst onder alledaags Tagged: aow, beauty, glimlach, lippenstift, schoonheid

Markt opbouw in Spanje

maureen — Mon, 22 Jun 2009 18:48:38 +0000

Geplaatst onder photography Tagged: foto's, photography

Pyrrusoverwinning

maureen — Fri, 19 Jun 2009 08:19:55 +0000

Hij is een jaar in behandeling geweest bij de Jellinek. Gestopt met alcohol en drugsgebruik, psychotherapie gevolgd en ook van alle medicatie af. Geen methadon meer en geen andere pillen. En dat betekent heel wat na 35 jaar gebruiken. Hij heeft zijn krachten teruggevonden en zijn talent als tekenaar weten te ontplooien. Een overwinning van de bovenste plank! Dus op een goede dag hield de geboden therapie op van de Jellinek en kon hij terugkeren naar de maatschappij. Maar er was nergens een plek waar hij naartoe kon. Hij was al een paar jaar zijn huis kwijt, zwierf rond voordat hij bij de Jellinek werd opgenomen Er waren ook geen vrienden of familieleden bij wie hij (tijdelijk) kon intrekken. De enige mogelijkheid die hij had was zich aanmelden bij een pension, waar vooral druggebruikers zitten. Dat leek nou niet meteen een wenselijke plek om zijn nieuw verworven bestaan voort te zetten. Bovendien wilde hij graag de rust hebben om te kunnen tekenen. Een woning was het enige wat hij nodig had. Maar blijkbaar schiet de hulpverlening daar tekort. Bemiddelen naar een woning moet heel ingewikkeld zijn in Amsterdam. Blijkbaar is hij niet speciaal genoeg of zijn er een heleboel andere mensen die wel voorrang krijgen. Het is natuurlijk ook zijn eigen schuld, dat hij niet met een laptop rondloopt en dagelijks online kan kijken wat de aanbiedingen zijn op het woningnet. Hij weet sowieso helemaal niets van computers. En was het niet ook zijn eigen schuld, dat toen hij als therapeutische opdracht kreeg “teken een woonplek” hij een tentje had getekend? Zijn therapeute had toen al geroepen, dat wanneer je een tentje als woonplek tekent je dat ook als woonplek zult krijgen. Ze heeft gelijk gehad. Hij staat weer met een tentje ergens buiten. Al na een paar weken was de moed hem in schoenen gezonken. Hij was helemaal terug naar af, terug de straat op, terug naar overleven. Dan ook maar weer aan de alcohol en aan de dope. Nu kan hij tenminste terug op de wachtlijst van de Jellinek. Hopelijk duurt het niet te lang om weer opgenomen te worden. Misschien is dat het wel, dat de Jellinek eigenlijk haar klanten niet kwijt wil. Gewoon op straat schoppen, dan komen ze vanzelf terug!

Geplaatst onder storytelling Tagged: dakloos, hulpverlening, jellinek